ในยุคเริ่มต้นของการบินพาณิชย์ เครื่องบินเคยมีหน้าต่างเป็น "สี่เหลี่ยม" แบบหน้าต่างบ้านทั่วไป แต่เมื่อวิศวกรพัฒนาให้เครื่องบินบินได้สูงขึ้น (เพื่อหลบสภาพอากาศแปรปรวนและประหยัดน้ำมัน) ห้องโดยสารจำเป็นต้องปรับความดันอากาศให้ผู้โดยสารหายใจได้ปกติ
ความแตกต่างของความดันอากาศภายในและภายนอกเครื่องยนต์ ทำให้โครงสร้างเครื่องบินขยายและหดตัว ปรากฏว่าหน้าต่างแบบสี่เหลี่ยมทำให้เกิด "จุดรวมความเค้น" (Stress Concentration) ที่บริเวณมุมทั้งสี่ ซึ่งนำไปสู่รอยร้าวและทำให้ตัวเครื่องบินฉีกขาดกลางอากาศ (เคยเกิดโศกนาฏกรรมกับเครื่องบิน De Havilland Comet ในยุค 1950s) นับตั้งแต่นั้นมา หน้าต่างเครื่องบินจึงถูกออกแบบให้เป็น "วงรี" หรือมีความโค้งมน เพื่อกระจายแรงกดดันให้สม่ำเสมอทั่วทั้งบาน ป้องกันการแตกร้าวนั่นเอง